یادم باشد جواب کینه را کمتر از مهر و جواب دورنگی را کمتر از صداقت ندهم.
یادم باشد باید در برابر فریادها، سکوت کنم و برای سیاهیها نور بپاشم.
یادم باشد از چشمه درس خروش و از آسمان درس پاک زیستن را بگیرم.
یادم باشد سنگ خیلی تنهاست.
یادم باشد باید با سنگ هم لطیف برخورد کنم مبادا دل تنگش بشکند.
یادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام نه برای تکرار اشتباهات گذشتگان.
یادم باشد زندگی را دوست دارم.
یادم باشد می توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردی که از سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد.
یادم باشد سنجاقک های سبز قهر کرده اند و از اینجا رفته اند....... باید سنجاقک ها را پیدا کنم.
یادم باشد گره تنهایی هر کس فقط به دست دل خویش باز می شود.
یادم باشد هیچگاه از راستی نترسم و نترسانم.
یادم باشد زنده ام.............
در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد
کس جای در این خانه ویرانه ندارد
دل در کف هر کس که نهم باز پس آرد
کس تاب نگهداری دیوانه ندارد.
نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه می لغزد
ولی یاران نمی دانند که من دریایی از دردم
به ظاهر گر چه می خندم ولی اندر سکوتی تلخ می گریم
زندگی دفتری از خاطره هاست
یک نفر در دل شب
یک نفر در دل خاک
یک نفر همدم خوشبختی هاست
یک نفر همسفر بدبختی هاست
چشم تا باز کنیم عمرمان می گذرد
ما همه همسفریم
در گذرگاه زمان خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد
عشق ها می میرند
رنگ ها رنگ دگر می گیرند
و فقط خاطره هاست
که چه شیرین و چه تلخ
دست ناخورده به جا می مانند
بوسه اسم است........ چون عمومی است. بوسه فعل است......... چون هم لازم است هم متععدی. بوسه حرف تعجب است........ چون اگر ناگهانی باشد طرف مقابل را مات و مبهوت می کند. بوسه ضمیر است......... چون از قید انسان خارج نیست. بوسه حرف ربط است.......... چون 2 نفر را به هم متصل می کند.
اگر کلمه دوستت دارم قیام علیه بندهای من وتوست، اگر کلمه دوستت دارم راضی کننده و تسکین دهنده قلب هاست، اگر کلمه دوستت دارم کلید زندان من و توست، اگر کلمه دوستت دارم نشانگر عشق راستین من به توست، پس با تمام وجود دوستت دارم.
متین ترین کلمه عشق است، جذاب ترین کلمه آشنایی است، پاک ترین کلمه وجدان است، تلخ ترین کلمه جدایی است، زشت ترین کلمه خیانت است، سخت ترین کلمه تنهایی است، بدترین کلمه بی وفایی است، بهترین کلمه تویی.
قو
شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزل ها بمیرد
گروهی برآنند که این مرغ شیدا
کجا عاشقی کرد آن جا بمیرد
شب مرگ از بیم آن جا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغوش دریا برآمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی آغوش وا کن
که می خواهد این قوی زیبا بمیرد
حمید شیرازی
دل من تنها بود، دل من هرزه نبود، دل من عادت داشت که بماند یک جا، کجا؟؟ معلوم است، به در خانه تو، دل من عادت داشت که بماند آنجا، پشت یک پرده توری که تو هر روز آن را به کناری بزنی، دل من ساکن دستان تو بود، دل من گوشه یک باغچه بود که تو هر روز به آن می نگری، راستی ...................
دل من را دیدی؟؟؟؟؟؟
با من از سرسبزترین فصل نجیب
با من از سرخ ترین غنچه عشق
با من از دشت بگو..............
با من ای چشم تو ناز
با من ای دست تو گرم
با من از چلچله ها
با من از ریزش باران بهار
با من از رویش گلهای لطیف
با من از باغ بگو
آسمانم ابریست
روزگارم تیرست و فقط
دلخوش خنده ی گیرای توام
تو که جاودانه ای
تو که شاعرانه ای
تو که می آیی از تبار عشق
از دیار خورشید
تو که می سازی باز
خانه را از شادی
زندگی آرام است مثل آرامش یک خواب بلند
زندگی شیرین است مثل شیرینی یک روز قشنگ
زندگی رویایی است مثل رویای یک کودک ناز
زندگی زیبایی است مثل زیبایی یک غنچه باز
زندگی تک تک این ساعتهاست
زندگی چرخش این عقربه هاست
زندگی راز دل مادر من
زندگی پینه دست پدر من
زندگی مثل زمان درگذر...................jpg)
سلطان کائنات که چنین کائنات ساخت
مقصود عشق بود جهان را بهانه ساخت
در دیاری که در آن نیست کسی یار کسی
کاش یا رب نیفتد به کسی کار کسی
بیا با پاکترین سلام عشق آشتی کنیم/ بیا با بنفشه های لب جوی آشتی کنیم/ بیا از حسرت و غم دیگه با هم حرف نزنیم/ بیا بر خنده ی این صبح بهار خنده کنیم
سفری غریب داشتم تو چشمای قشنگت
سفری که برنگشتم غرق شدم توی نگاهت
دل ساده ی ساده کوله بارم بود
چشم تو مثل سایه همه جا همسفرم بود
من همون لحظه ی اول آخر راو می دیدم
تپش عشقو تو رگهام عاشقانه می چشیدم
برروی نگاه ما خدا خنده می زند
هر چند که ره به ساحل لطفش نبرده ایم
زیرا که چون زاهدان سیه کار خرقه پوش
پنهان از دیدگان خدا می نخورده ایم
پیشانی از داغ گناهی سیه شود
بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا
نام خدا نبردن از آن به که زیر لب
بهر فریب خلق بگویی خدا خدا
ما را چه کنیم که شیخ شبی در میان جمع
بر رویمان ببست به شادی در بهشت
او می گشاید او که به لطف و صفای خویش
گویی خاک طینت ما را زغم سرشت
طوفان طعنه خنده ما ز لب نشست
کوهیم و در میانه دریا نشسته ایم
چون سینه جای گوهر یکتای راستیست
زین رو به موج حادثه تنها نشسته ایم
آن آتشی که در دل ما شعله می کشد
گر در میلن دامن شیخ اوفتاده بود
دیگر به ما سوختیم از شرار عشق
نام گناهکاره رسوا نداده بود
بگذار تا به طعنه بگویند مردمان
در گوش هم حکاست عشق مدام ما
"هرگز نمیرد آنکه دلش شد به عشق
ثبت است در جریده عالم دوام ما"زنده
فروغ
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبارآلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد وشور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای از امروز را دیروز را
دیدگانم همجون دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوانی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد و درد
می خزید آرام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد میارم که بر دستان من
روزگاری شعر می زد خون شعر
خاک می خواند مرا هردم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یک سو می روند
پرده های تیره دنیای من
چشم های ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهند
بعد من با نام من بیگانه ای
در برآیند می ماند به جای
تار مویی،نقش دستی،شانه ای
می رهم از خویش و می مانم ز خویش
هر چه بر جا ماند ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افق ها دور و پنهان می شود
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک
بی تو دور از ضربه های قلب تو
قلب من می پوسد آن جا زیر خاک
بعد نام مرا باران و باذ
نرم می شوید از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ
فروغ
کاش می دانستی از اول ای عزیز
عشق هرگز خوب با من تا نکرد
سرنوشت دردناکم را چرا؟؟؟
هیچ دستی خط نزد امضا نکرد
من پر از فریادهای ساکتم
یا درختی در میان یک کویر
شعری از جنس صبوری گفنه ام
کوچه کوچه شعر می گویم ولی
واژه واژه مظهر افتادگی
سرنوشت شعرهایم قصه شد
قصه روشن دلدادگی
بعد از این تصویر تو یک خاطره است
غصه را در چشم هایم خوانده ام
قلب پر مهر و پراز عشق تو را
عذر می خواهم اگر رنجانده ام
